Pizza

Even wachten… nog even wachten…. Pizza!

Het is natuurlijk om je dood te schamen. Lekkermelig is ooit begonnen met het beschrijven van de bouw van een houtoven van klei. In zo’n oven kan je prachtige broden in bakken, maar vooral ook heerlijke pizza’s. Maar heb je hier al eens pizza’s gezien? Eerst maar eens de pizzabakker in actie. Als je goed kijkt zie je dat de oven al wat slijtage verschijnselen vertoont, maar dat is eenvoudig te verhelpen met wat klei-kliederwerk,

pizza_in_actieGisteren hadden we een prachtig zonnige dag, mooie gelegenheid om eens wat mensen uit te nodigen en de oven op te stoken. Een dag tevoren was ik al begonnen met het maken van het pizzadeeg, want dat is het grote pizzageheim: als je je deeg een dag van te voren maakt, direct in de koelkast zet en een uur voor het bakken eruit haalt krijg je veel lekkerdere pizza’s. Eerst dus maar eens het recept voor mijn pizzadeeg. Hiermee haal ik me natuurlijk de woede op de hals van elke Napolitaanse pizzabakker, want de ingredienten zijn zeker niet helemaal traditioneel. Er zit namelijk een klein beetje rogge in, dat geeft lekker veel smaak.

Het deeg, voldoende van 5 a 6 pizza’s

  • 536 gram bloem
  • 25 gram rogge
  • 156 gram durum bloem (semola rimacinata)
  • 466 gram water, kamertemperatuur
  • 13 gram zout
  • 4 gram gist

Meng de ingrediënten, kneed 10 minuten in een machine en maak er 5 of 6 bolletjes van. Stop de bolletjes in een grote platte schaal en dek af, of stop ze individueel in een plastic zak. Zet het geheel direct in de koelkast tot een uur voor gebruik.

Het vormen

Ik heb geen uitgebreide video instructie bij het vormen. Je kan de bolletjes uitrollen met een deegroller, maar als je echt lekkere luchtige pizzabodems wilt doe je het anders. Druk de pizza’s tot een redelijk platte schijf, en pak de schijf voorzichtig op bij de randen. Door de schijf rond te draaien en telkens bij de randen te pakken wordt het geheel door zijn eigen gewicht uitgerekt tot een mooie ronde lap deeg met wat dikkere randen. Het eist wat oefening, maar het levert echt lekkerdere pizza’s op. Peter Reinhart laat het in dit filmpje mooi zien. Het uitgerekte deeg leeg je op een schietplank.

De saus

Pizzasaus hoeft niet in de hoofdrol, de vulling wel. De saus maak ik door wat knoflook te fruiten in olie, daar een blik tomaten bij te doen en optioneel wat oregano. Een uurtje laten sudderen, en daarna even een staafmixer erin.

De vulling

pizza_smakenDe vulling laat ik een beetje aan je eigen verbeelding over, maar ik wil je onze favorieten niet onthouden: witte pizza en een ansjovis-citroen-kappertjes vulling. Wij beleggen bijna alle bodems eerst met tomatensaus en een halve bol mozzarella. Mozzarella is nogal nat, dus meestal laten we die eerst uitlekken met een gewicht erboven op.

De witte pizza maak je door een pizza te bakken, alleen belegd met mozzarella, dus geen tomatensaus. Zodra hij uit de oven komt beleg je hem verder met geschaafde Parmezaanse kaas, stukjes buffel mozzarella. Daar overheen gaat rucola, zwarte peper en een scheut goede olijfolie. Heerlijk!

Voor de ansjovis pizza neem je een uitgelekt blikje ansjovis, dat meng je met een eetlepel kappertjes, een fijngesneden rode peper (zonder zaadjes) en de rasp  van een halve citroen. Mengen met een scheutje olijfolie een een beetje citroensap. Dé hit op elke pizza party. Deze vulling komt trouwens uit een van de boeken van Jamie Oliver.

knippen2Als je de pizza gebakken hebt verdeel je hem in stukken. Dat kan met een mes of een pizzaroller. Voor een buurtfeestje met 40 pizza eters kochten wij ooit een pizza schaar, bij de lokale Action geloof ik, maar waarschijinlijk voldoet elke grote schaar  Daarmee klieder je veel minder, en je pizza is heel snel in stukjes verdeeld.

En als je dan pizza’s gaat bakken, wordt het al gauw een drukte om je pizza-oven. Eet smakelijk!

pizza_plaatje

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *